Ξημερώματα Κυριακής λοιπόν βρίσκομαι εκτός main event, Taramοπληκτος και εκνευρισμένος! Παραγγέλνω το jack amaretto μου και προσπαθώ να χαλαρώσω.. Βρίσκω παρηγοριά στη "Μοναξιά του σχοινοβάτη" των Κατσιμιχαίων και αναμοχλεύω στο μυαλό μου κρίσιμα χέρια, κινήσεις και στιγμές του τουρνουά.. Πάνω που λέω να πάμε παρακάτω όλο και κάποιος μου θυμίζει "Μα καλά σε πήγε all in με Α9 off"; Παίρνω ενδόμυχα την ψυχολογική μου εκδίκηση αν και θα προτιμούσα να στριφογυρνώ τις μάρκες στα χέρια μου καθισμένος αναπαυτικά στις κόκκινες καρεκλίτσες..
Οι παίκτες αρχίζουν να μειώνονται με γεωμετρική πρόοδο καθώς τα blinds θεριεύουν και αποφασίζω να καθήσω σε ένα cash table των 2-4 euro, όχι με ιδιαίτερη όρεξη να παίξω αλλά περισσότερο για να παρακολουθήσω τον πιο αξιόλογο και σίγουρα τον πιο κύριο από όσους high stakes παίκτες συνάντησα πάνω, τον Ανδρέα Πουρνάρα.. Με παρουσιαστικό διανοούμενου καθηγητή, ευγενέστατος, πάντα ήρεμος και προσηλωμένος στο παιχνίδι του, προσιτός και φυσικά κερδισμένος... Δεν θυμάμαι να έχασε showdown και τις μάρκες όταν σηκώθηκε από το τραπέζι δύσκολα τις κρατούσε με τα 2 χέρια.. Το φύλλο μου άθλιο, το παιχνίδι μου μέτριο και η διάθεση στο τραπέζι πολύ loose με ανάγκαζαν να παίζω ελάχιστα φύλλα και τελικά να χαρίσω τα 200 euro μου όταν αποφάσισα να τζογάρω με τη σειρά μου.. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν παίζεις στιγμές που δε νοιώθεις ακμαίος ψυχοσωματικά, αλλά έπρεπε να πληρώσω φαίνεται 2-3 απορίες που είχα και μια συμβουλή που ζήτησα από τον κ. Πουρνάρα! -200, + 150 από την Παρασκευή, σχεδόν στα λεφτά μας στα cash games, που δεν είναι έτσι κι αλλιώς το φόρτε μου και δεν είχα σκοπό να παίξω ιδιαίτερα..
Η ώρα έχει πάει σχεδόν 8 και το main event έχει σταματήσει στους 16 εναπομείναντες με σκοπό να συνεχιστεί το μεσημεράκι.. Βουρ στο μπουφέ για ένα πλούσιο, λιπαρό πρωινό και ποκεροκουβέντες με τους stikis, didos69, vergitsis και aceofspades.. Αποφασίζουν να παίξουν στο side event 2, ένα Omaha pot limit freezout τουρνουά των 100 + 10 euro που αρχίζει στις 11.00 και όλοι μαζί άυπνοι μα γεμάτοι κέφι συνεχίζουμε τον μαραθώνιο πόκερ! Το τουρνουά δεν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης μιας και 3-4 άτομα ξέραν ουσιαστικά να παίζουν Omaha, αλλά χορτάσαμε γέλιο και ατάκες στην παιδική χαρά από κόκκινη τσόχα! Το πάλεψα όσο μπορούσα αλλά τελικά αποχώρησα 11ος μια θεσούλα πριν το final table, σε σύνολο 27 παικτών και με τους 4 πρώτους να μπαίνουν στα λεφτά.
Το main event στο final table πια και σε πλήρη εξέλιξη, με τα all in να γίνονται σε ρυθμούς χιονοστιβάδας και τους short stacked παίκτες να επιβιώνουν σχεδόν πάντα.. Ο πρώτος κέρδιζε κάτι παραπάνω από 11000 euro και ο 2ος κοντά στις 6500 οπότε η μάχη μαίνονταν ανελέητη.. Κάπου εκεί και ενώ είχαν μείνει 7 παίκτες, ο Μορφεύς με καλούσε στην αγκαλιά του.. Ξύπνησα το επόμενο πρωί και το όνειρο είχε διαλυθεί.. Η αίθουσα πόκερ κλειστή για επιδιορθώσεις τραπεζιών και καθαρισμό, οι παίκτες σχεδόν όλοι εξαφανισμένοι και ο καφές για να ανοίξει το μάτι επιτακτικός.. Μόνο ο μπουφές του πρωινού ήταν στη θέση του και τον τίμησα δεόντως.. Συνάντησα έπειτα 3-4 εναπομείναντες στο σαλονάκι του καζίνο και συνεχίσαμε τις ιστορίες του διημέρου απ΄τα τραπέζια του πόκερ. Η ώρα περνούσε όμως και η επιστροφή με καλούσε..
Χαιρετούρες, χαμόγελα και ευχές για γρήγορη αντάμωση. Ζώνη, ρυθμίσεις, μίζα και πάμε.. Pulp στα ηχεία και η πόλη της Γευγελή να χάνεται στους καθρέφτες.. Σύνορα, απέραντος κάμπος και ο Jay Jay Johanson ιδανικό soundtrack για σουρούπωμα στην εθνική..
Μου αρέσει το πόκερ.. Το αγάπησα ακόμη περισσότερο αυτό το τριήμερο.. Είναι ωραία η ζωή.. Όπως προτρέπει και ο Βαγγέλης Γερμανός στον "Δραπέτη" του : "Τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω, τα όνειρα μου προτού να ξεχάσω.. Δεν έχω τίποτα για να το χάσω, τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω..."
Γεια χαρά!
